اهل سنت کرمانشاه

اولياء را واسطه خالق هستي قرار دادن همانا شرك است

بر اساس همين فلسفه متوسل شدن، شفاعت خواستن و واسطه قرار دادن خدايان (اولياء) بود كه بت پرستان صدر اسلام دست نياز به بتها بلند مي كردند و در راهشان قرباني مي دادند و به دور مجسمه ها و قبرها طواف مي نمودند و آنان را غايت اهداف و جايگاه آمال و آرزوهايشان پنداشته و همواره آنان را وسيله اي نزديكتر شدنشان به الله تبارك و تعالي مي پنداشتند. اين افعال همان اعمالي است كه خالق يكتا آنان را از آنها بر حذر داشته و به خاطرش اهدار جان و مالشان را حلال كرده است و پيامبر اكرم صلى الله عليه وسلم نيز به خاطرش در جنگهاي بدر، احد، حنين و خندق و مواقع ديگر با آنان جنگيدند و به خاطرش تمامي روابط قرابتي و نسبي خود را با آنان قطع فرمودند.

الله سبحانه و تعالي چنين عباداتي را كه فقط سزاوار ذات خودش مي باشد را در حق ديگري شرك دانسته و كساني را كه چنين اعمالي انجام دهند را سزاوار غضب خود قرار داده و آنان را از رحمت خود محروم ساخته است. چرا كه آنان راهي را انتخاب كردند و بدعتي را پايه نهادند كه به وسيله آن بتها و اولياء مبدل به واسطه ها، شفاعت كنندگان و وسايل نزديكي به الله تعالى شدند. و اين در حالي است كه الله سبحانه و تعالي هرگز اجازه چنين كاري را به هيچ احدي نداده است) مَنْ ذَا الَّذِي يَشْفَعُ عِنْدَهُ إِلَّا بِإِذْنِهِ) (البقرة: من الآية255).

يعني: كيست آن كه در پيشگاه او ميانجيگري كند مگر با اجازه او؟.

دوستم گفت: اين صحبتها جز كلي گويي نيست و دليل قطعي كه ما را قانع كند وجود ندارد بنابراين دليل قطعي تو چيست؟

در جوابش گفتم: دليل قطعي باز هم در قرآن است، آنجايي كه خالق يكتا در سوره الحج مي فرمايند )يَا أَيُّهَا النَّاسُ ضُرِبَ مَثَلٌ فَاسْتَمِعُوا لَهُ إِنَّ الَّذِينَ تَدْعُونَ مِنْ دُونِ اللَّهِ لَنْ يَخْلُقُوا ذُبَاباً وَلَوِ اجْتَمَعُوا لَهُ وَإِنْ يَسْلُبْهُمُ الذُّبَابُ شَيْئاً لا يَسْتَنْقِذُوهُ مِنْهُ ضَعُفَ الطَّالِبُ وَالْمَطْلُوبُ (73) مَا قَدَرُوا اللَّهَ حَقَّ قَدْرِهِ إِنَّ اللَّهَ لَقَوِيٌّ عَزِيزٌ). يعني: اي مردم مثلي زده شده است (به دقت) بدان گوش فرا دهيد. آن كساني را كه به غير از الله تعالى به كمك مي خوانيد و پرستش مي نماييد، هرگز نمي توانند مگسي را بيافرينند، اگر هم همگان (براي آفرينش آن) دست به دست يكديگر دهند. حتي اگر هم مگس چيزي از آنان بستاند و برگيرد، نمي توانند آن را از او باز پس گيرند و برهانند. هم طالب (كه مگس ناچيز است) و هم مطلوب (كه بتان سنگين و يا معبودان دروغينند) درمانده و ناتوانند. (73) آنان الله را آن گونه كه بايد بشناسند نشناخته اند (چرا كه سنگها و ديگر آفريدگان عاجز و ضعيف را همتاي خالق هستي مي سازند.) به حقيقت الله قادر و توانا (بر هر چيزي) است. (چرا كه همه كائنات را آفريده است. او همچون بتان و معبودان دروغين نيست كه بر آفرينش مگسي توانايي ندارند.).

كما اينكه در سوره يونس كه پيش از اين ذكرش رفت دعا و استغاثه به غير از درگاه حق تعالي و اختيار واسطه ها براي شفاي بيماران را به مشركين حرام كرده و به خاطرش آنان را سرزنش مي كند و اين كردارها را شرك و عبادت بجز الله سبحانه و تعالي مي داند و مي فرمايند )وَيَعْبُدُونَ مِنْ دُونِ اللَّهِ مَا لا يَضُرُّهُمْ وَلا يَنْفَعُهُمْ وَيَقُولُونَ هَؤُلاءِ شُفَعَاؤُنَا عِنْدَ اللَّهِ) (يونس: من الآية18).

يعني: اينان غير از الله، چيزهايي را مي پرستند كه نه بديشان زيان مي رسانند و نه سودي عايدشان مي سازند و مي گويند: اينها ميانجيهاي ما در نزد خالق هستي اند (و در آخرت رستگارمان مي نمايند!).

سپس حق تعالي با لحني توبيخ آميز ادعاها و بهانه هايشان (توسل جستن و شفاعت خواستن) را انكار و باطل دانسته و مي فرمايند:) قُلْ أَتُنَبِّئُونَ اللَّهَ بِمَا لا يَعْلَمُ فِي السَّمَاوَاتِ وَلا فِي الْأَرْضِ سُبْحَانَهُ وَتَعَالَى عَمَّا يُشْرِكُونَ) (يونس: من الآية18).

يعني: بگو آيا الله تعالي را از وجود چيزهايي (به نام بتان و شريكان خالق هستي) باخبر مي سازيد كه الله سبحانه و تعالي در آسمانها و زمين سراغي از آنها ندارد؟ (مگر شما بتها را نماينده حق تعالي نمي دانيد؟ آيا ممكن است حق تعالي اگر نماينده اي مي داشت از بودن آن بي خبر مي گشت، ولي شما با خبر از آن مي شديد؟!). الله تعالي منزه (از هر گونه شريكي) و فراتر از آن چيزهايي است كه مشركان شريكشان مي دانند.

آري، حق تعالي هرگز محتاج كسي نيست كه بخواهد جهت رساندن پيامي و يا به قصد ميانجيگري بين بندگان و خودش وساطت كند. زيرا هيچ امري از حال بندگانش از او پنهان نمي ماند كه او را محتاج شفيعي و يا ميانجي كند. شان و مرتبت الله تعالي بسي والاتر و بزرگتر از اينهاست. همچنين خالق هستي ايشان را از واسطه قرار دادن صالحين و اولياء بر حذر مي دارد زيرا كه صالحين نيز همانند خودشان بندگان خالق يكتا هستند. و در ضمن داراي چنان قدرتي نيستند كه بخواهند سود يا زيان خود را تضمين كنند چه برسد كه بخواهند سود و زيان ديگران را متضمن شوند. بلكه چنين انسانهاي درستكار عليرغم نزديكشان به الله سبحانه و تعالي با ترس و اميد به رحمتش به حق تعالي نزديكتر مي شوند. و در سوره الاسراء مي فرمايند )قُلِ ادْعُوا الَّذِينَ زَعَمْتُمْ مِنْ دُونِهِ فَلا يَمْلِكُونَ كَشْفَ الضُّرِّ عَنْكُمْ وَلا تَحْوِيلاً (56) أُولَئِكَ الَّذِينَ يَدْعُونَ يَبْتَغُونَ إِلَى رَبِّهِمُ الْوَسِيلَةَ أَيُّهُمْ أَقْرَبُ وَيَرْجُونَ رَحْمَتَهُ وَيَخَافُونَ عَذَابَهُ إِنَّ عَذَابَ رَبِّكَ كَانَ مَحْذُوراً) .

يعني: (اي پيغمبر! به مشركان) بگو: كساني را كه به جز الله تعالي (شايسته پرستش) مي پندارند (به هنگام بلا، به كمك) بخواهيد، اما (خواهيد ديد كه) نه توانايي دفع زيان و رفع بلا از شما را دارند، و نه مي توانند آن را دگرگون سازند (و ناخوشي ها را به خوشي ها تبديل كنند و با اينكه از اندوه دردها بكاهند) (56) آن كساني را كه به فرياد مي خوانند (و شريك حق تعالي مي دانند) آنان كه از همه مقربترند (به درگان حق تعالي، همچون عيسي و عزيز و فرشتگان) براي تقرب به خالقشان وسيله مي جويند (كه طاعات و عبادات است) و به رحمت الله تعالي اميدوار و از عذاب او هراسناكند. چرا كه عذاب حق تعالي (چنان شديد كه) بايد از آن خويشتن را دور و بر حذر داشت.(57).

و الله سبحانه و تعالي در مورد شرك كمك طلبيدن از مخلوقات مي فرمايند) وَالَّذِينَ تَدْعُونَ مِنْ دُونِهِ مَا يَمْلِكُونَ مِنْ قِطْمِيرٍ. إِنْ تَدْعُوهُمْ لا يَسْمَعُوا دُعَاءَكُمْ وَلَوْ سَمِعُوا مَا اسْتَجَابُوا لَكُمْ وَيَوْمَ الْقِيَامَةِ يَكْفُرُونَ بِشِرْكِكُمْ وَلا يُنَبِّئُكَ مِثْلُ خَبِيرٍ) (فاطر:14و13).

يعني: و به جز او كساني كه به فرياد مي خوانيد (و پرستش مي نماييد) حتي مالكيت و حاكميت پوسته نازك خرمايي را ندارند (13) اگر آنها را (براي حل مشكلات و رفع گرفتاري هاي خود) به فرياد بخوانيد، صداي شما را نمي شنوند و به فرض اگر هم بشنوند، توانايي پاسخگويي به شما را ندارند، و (گذشته از اين) در روز قيامت شريك گرفتن و شرك ورزي شما را رد مي كنند (و مي گويند: شما ما را پرستش نكرده ايد و بيخود مي گوييد). و هيچ كس همچون حق تعالي آگاه از احوال آخرت، به گونه قطع و يقين، از چنين مطالبي تو را با خبر نمي سازد.(14).

)لَهُ دَعْوَةُ الْحَقِّ وَالَّذِينَ يَدْعُونَ مِنْ دُونِهِ لا يَسْتَجِيبُونَ لَهُمْ بِشَيْءٍ إِلَّا كَبَاسِطِ كَفَّيْهِ إِلَى الْمَاءِ لِيَبْلُغَ فَاهُ وَمَا هُوَ بِبَالِغِهِ وَمَا دُعَاءُ الْكَافِرِينَ إِلَّا فِي ضَلالٍ) (الرعد:14). يعني: حق تعالي است كه شايسته نيايش و پرستش است. كساني كه جز او ديگران را به ياري مي خوانند، به هيچ وجه دعاهايشان را اجابت نمي نمايند و كمترين نيازشان را بر آورده نمي كنند. آنان (كه غير حق تعالي را به فرياد مي خوانند، و به جاي خالق هستي، از آفريدگان بر آوردن نيازهايشان را درخواست مي نمايند) به كسي مي ماند كه (بر كنار آبي دور از دسترس نشسته باشد) و كف دستهايش را باز و به سوي آب دراز كرده باشد (و آن آب را به سوي خود بخواند)تا آب به دهان او برسد، و هرگز آب به دهانش نرسد. دعاي كافران (و پرستش ايشان) جز سرگشتگي و بيهوده كاري نيست.

)أَلا لِلَّهِ الدِّينُ الْخَالِصُ وَالَّذِينَ اتَّخَذُوا مِنْ دُونِهِ أَوْلِيَاءَ مَا نَعْبُدُهُمْ إِلَّا لِيُقَرِّبُونَا إِلَى اللَّهِ زُلْفَى إِنَّ اللَّهَ يَحْكُمُ بَيْنَهُمْ فِي مَا هُمْ فِيهِ يَخْتَلِفُونَ إِنَّ اللَّهَ لا يَهْدِي مَنْ هُوَ كَاذِبٌ كَفَّارٌ) (الزمر:3).

يعني: هان! تنها طاعت و عبادت خالصانه براي الله تعالي است و بس. كساني كه جز الله تعالي سرپرستان و ياوران ديگري را بر مي گيرند (و بدانان تقرب و توسل مي جويند، مي گويند): ما آنان را پرستش نمي كنيم مگر بدان خاطر كه ما را به الله تعالي نزديك گردانند، الله تعالي روز قيامت ميان ايشان (و مومنان) درباره چيزي كه در آن اختلاف دارند داوري خواهد كرد. الله تعالي دروغگوي كفر پيشه را (به سوي حق) هدايت و رهنمود نمي كند (و او را با وجود كذب و كفر به درك و فهم حقيقت نائل نمي گرداند.)

اينها تنها بعضي از دلايلند و نه همه آنها. اينها دلايلي هستند كه ماهيت مشركين و حقيقت شرك آنان صحت مي گذارد. اين همان شركي است كه بسياري از مردم به خاطر بي اطلاعي شان به آن گرفتار مي شوند.

نوشته شده توسط مدیریت اهل سنت کرمانشاه |